Het ontstaan

Niets nieuws onder de zon
Al sinds de mens op twee benen loopt is hij de wijde wereld ingetrokken, meestal te voet, soms per schip. Toen hij 11.000 jaar geleden het schaap tot landbouwhuisdier promoveerde, heeft hij deze dieren op zijn tochten meegenomen. Als bron van vers voedsel, als ruil- of betaalmiddel, als handelswaar, ter bevolking van nieuwe graasgebieden of ter verbetering van lokale populaties. Met het huidige gesleep met dieren is dus niets nieuws onder de zon.

Moderne tijd
Na de 2e Wereldoorlog kwam er een nieuwe dimensie bij. Door schaalvergroting in de landbouw kwamen veel kleine boerderijtjes vrij en met de gestegen welvaart waren burgers in staat een stulpje met een lapje grond aan te schaffen. Natuurlijk moest dit weitje bevolkt worden, liefst met iets gemakkelijks, leuks en bijzonders. Voor veel mensen betekende dat een buitenlands schapenras. Met name Engeland bleek een bijna onuitputtelijke bron van rassen in alle mogelijke types, maten en kleuren en importeren was nog niet zo moeilijk.
Het hobbyschaap was geboren.

Samen
In je eentje een paar schapen houden is leuk, maar als er toch meer fokkers met ongeveer dezelfde ideeën rondlopen, is het nog leuker om dingen samen te doen. In 1978 is daarom de Fokkersvereniging Buitenlandse Schapenrassen (FBS) opgericht. Iedereen met een buitenlands stamboekschaap kon lid worden. De fokkers met éénzelfde ras bundelden zich in rasafdelingen. De FBS zorgde voor o.m. de dier- en leden administratie, het fokbeleid en het organiseren van keuringen.

LAT relatie
Na ruim tien jaar bleek deze constructie niet meer te voldoen. Niet alleen het aantal leden was enorm toegenomen maar ook het aantal rassen. De verhouding tussen beiden was volkomen scheef. Sommige rassen werden gehouden door honderden fokkers, andere door slechts één of twee. Dit gaf nogal eens frictie en dus werd het tijd voor een list: een LAT relatie. De FBS is in 1992 omgezet van een vereniging in een federatie (Federatie Buitenlandse Schapenstamboeken). De rasafdelingen werden zelfstandige verenigingen met eigen statuten en een eigen fokbeleid. Het lidmaatschap van de FBS stond alleen open voor verenigingen en uit elke vereniging werd één bestuurslid benoemd. Het aantal rassen stond op ruim dertig. Wanneer die allemaal een bestuurslid leverden zou dat tot een onwerkbare situatie leiden. Besloten werd om alleen verenigingen met meer dan 25 leden toe te laten. Waar moesten al die kleintjes dan blijven? Bij elkaar! En zo geschiedde: op 29-01-1993 zag de Vereniging van Speciale Schapenrassen (VSS) officieel het licht. De FBS zette, nu als overkoepelende organisatie, de haar toebedeelde taken voort.
 
Op eigen benen
Hoewel het heel gemakkelijk was dat de FBS de VSS veel taken uit handen nam, bleken de ingewikkelde dieradministratie, de ledenadministratie en nog wat andere zaken onder de hoede van de FBS niet goed uit de verf te komen. De Algemene Leden Vergadering heeft daarom in 2000 besloten al die taken in eigen beheer uit te (laten) voeren. Dat betekende dat de vereniging op eigen benen moest gaan staan. Op 01-01-01 hebben VSS en FBS als goede vrienden afscheid van elkaar genomen en is de VSS als geheel zelfstandige organisatie de wijde wereld ingetrokken.